4. Ανάπτυξη προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης

Υπάρχουν πολλά πανεπιστήμια και επιστημονικά ερευνητικά ιδρύματα που προσφέρουν μεταπτυχιακά προγράμματα στην περιβαλλοντική μηχανική ή / και τις περιβαλλοντικές επιστήμες. Επίσης, υπάρχουν πολλές σιερές μαθημάτων περιβαλλοντικής κατευθυνσης σε άλλα τμήματα των σχολων θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών και των σχολων αρχιτεκτονικής τοπίου, πολεοδομίας, κοινωνικών και διοικητικών επιστημών, γεωγραφίας, βιολογίας, κοινωνιολογίας, φυσιολογίας, γεωργικών επιστημών και της υδατοκαλλιέργειας.

Με τον τρόπο αυτό αρκετοί εμπειρογνώμονες εργάζονται σε κυβερνητικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς που σχετίζονται με την επεξεργασία των αποβλήτων. Αλλά ο καθένας πρέπει να ξέρει τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, προκειμένου να είναι επιτυχής η επεξεργασία των αποβλήτων.

• Ποια είναι η ιεραρχία στην επεξεργασία των στερεών αποβλήτων;
• Είναι χρήσιμη η ανακύκλωση;
• Υπάρχουν αρκετές εκτάσεις για τους χώρους υγειονομικής ταφής και γιατι είναι απαραίτητο να ανακυκλώνουμε; Ποια είναι πιο ακριβή, η ανακύκλωση ή η διάθεση των αποβλήτων;
• Ποια είναι η σχέση μεταξύ της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της επεξεργασίας των αποβλήτων;
• Είναι συγκρίσιμα τα επίπεδα παραγωγής στερεών αποβλήτων και η ανακύκλωσή τους στις διαφορετικές χώρες;
• Με πιο τρόπο η ανακύκλωση εξοικονομεί ενέργεια;
• Ποια είναι τα συνηθέστερα ανακυκλωμένα υλικά;
• Ποια προϊόντα καταλαμβάνουν τον περισσότερο χώρο στους χώρους υγειονομικής ταφής;
• Τι είδους υλικά στα σκουπίδια μου είναι επικίνδυνα;
• Πώς πρέπει να διαιρώ τα επεξεργασιμα υλικά ;
• Πώς μπορώ να ξεκινήσω ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης στην περιοχή μου;
• Πού μπορώ να φέρω αυτά τα υλικά προς ανακύκλωση;
• Τι συμβαίνει μετά τη τοποθέτησή τους σε ανοιχτώ χώρο;
• Πώς μπορώ να βρω τα ενημερωτικά υλικά που προωθούν την συμμετοχή σε δραστηριότητα αυτού του είδους;

Η στρατηγική κατάρτισης θα μπορούσε να είναι μια λύση στην περιβαλλοντική συνείδηση της κοινωνίας και αυτή θα πρέπει να περιγράφει τις μεθοδολογίες για την περιβαλλοντική εκπαίδευση και για το πώς αυτή επηρεάζει τη δημιουργική σκέψη και τις αλλαγές συμπεριφοράς, θεσπίζει κριτήρια για την επιλογή των υλικών και συνδέει τις πληροφορίες για διάφορα περιβαλλοντικά θέματα που είναι ήδη γμωστές, για την ανάπτυξη των εκπαιδευτικών ή του προγράμματος έρευνών των σπουδαστών. Τα παιδιά και οι δάσκαλοι πρέπει να μάθουν περισσότερα για την προστασία του περιβάλλοντος, για τον πλανήτη μας, και πρέπει να γνωρίζουν τις απαντήσεις σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις. Για το σκοπό αυτό πρέπει να αναπτυχθούν προγράμματα τοσο για παιδιά, όσο και για δασκάλους, και επίσης πρέπει να προετοιμαστούν ενημερωτικά υλικά όπως βιβλία, φυλλάδια, κ.λπ.

Αυτόματη μεταφορά των στερεών αποβλήτων από τις γραμμές παραγωγής κατά την επεξεργασία τους

Τα οργανικά απόβλητα παράγονται όπου υπάρχουν ανθρώπινες κατοικίες. Οι βασικές μορφές των οργανικών αποβλήτων είναι τα απόβλητα τροφίμων από τα νοικοκυριά, τα γεωργικά απόβλητα, τα ανθρώπινα και τα ζωικά απόβλητα. Στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες η ποσότητα των οργανικών αποβλήτων αυξάνεται σημαντικά κάθε χρόνο. Παρά το γεγονός ότι πολλοί ενθουσιαστές κομποστοποιούν μερικά απόβλητα από την κουζίνα και τον κήπο τους, ένα μεγάλο μέρος των οικιακών απορριμμάτων μεταφέρονται σε χώρους υγειονομικής ταφής και συχνά μετατρέπονται στα πιο επικίνδυνα απόβλητα. Κάτω από την επίδραση κάποιων μικροοργανισμών, τα συστατικά των οργανικών αποβλήτων μετατρέπονται στους χώρους υγειονομικής ταφής σε υγρή «αλυσίβα», η οποία περιέχει βακτήρια, σάπια μάζα και, ενδεχομένως, χημικούς ρύπους από το χώρο υγειονομικής ταφής. Αυτή η αλυσίβα θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρή απειλή αν φτάσει σε κοίτη ποταμού ή εισέλθει στο πόσιμο νερό. Η αποσύνθεση του οργανικού υλικού σε χωματερές παράγει επίσης μεθάνιο, το οποίο σε μεγάλη ποσότητα είναι ένα των επιβλαβών αερίων θερμοκηπίου. Τα ανθρώπινα οργανικά αποβλήτων συνήθως μεταφέρονται σε μονάδα μεταποίησης, όπου τα λύματα εισέρχονται στην κοίτη κάποιου ποταμού ή απορρίπτονται απευθείας στη θάλασσα.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες υπάρχουν διαφορετικές προσέγγισεις για την αντιμετώπιση των οργανικών αποβλήτων. Στην πραγματικότητα, η λέξη «απόβλητα» είναι συχνά ακατάλληλος όρος για την οργανική ύλη, η οποία χρησιμοποιείται συνήθως με καλή πίστη. Οι οικονομίες των περισσότερων αναπτυσσόμενων χωρών υπαγορεύουν ότι τα υλικά και οι πόροι θα πρέπει να χρησιμοποιείται το πλήρες δυναμικό της, και αυτό διέδωσε την κουλτόυρα της επαναχρησιμοποίησης, επισκευής και ανακύκλωσης. Σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες υπάρχει ένας ολόκληρος τομέας των εργοστασίων ανακύκλωσης, των οδοκαθαριστών και συλλεκτών, η δραστηριότητα των οποίων είναι να σώσούν το «απορριπτέα» υλικά και να τα απκατασήσουν για μελλοντική χρήση.

Κατά τη δημιουργία μεγάλων ποσοτήτων αποβλήτων, συνήθως στις μεγαλύτερες πόλεις, οι εγκαταστάσεις για την αντιμετώπισή τους είναι ανεπαρκείς και ένα μεγαλο μέρος αφήνεται να σαπίσει στους δρόμους ή συλλέγεται και απορρίπτεται στα περίχωρα της πόλης. Υπάρχει ανεπαρκής περιβαλλοντικος έλεγχος στις χώρες αυτές για την αποτροπή τέτοιων πρακτικών. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία τρόπων χρησιμοποίησης των οργανικών αποβλήτων και οι βασικοί τρόποι προορίζονται για τη βελτίωση του εδάφους, την αύξηση της ανάπτυξης στα ζώα και την εξασφάλιση μιας πηγής ενέργειας.