2.2.2 Αρχές της στρατηγικής για την αειφόρο ανάπτυξη

Οι κατευθυντήριες γραμμές δείχνουν το δρόμο, την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινείται η Γερμανία για να γίνει πιο σταθερή. Αυτές καλύπτουν το φάσμα της «Δικαιοσύνης μεταξύ των γενεών - Ποιότητας της ζωής - Κοινωνικής συνοχής και της διεθνούς ευθύνης».

1. Δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών

Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές θα απαιτείται ένα νέο συμβόλαιο μεταξύ των γενεών, το οποίο επικεντρώνεται στην ισορροπία των συμφερόντων μεταξύ τους. Αυτό περιλαμβάνει τη μείωση του δημόσιου χρέους, τη μεταρρύθμιση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και τη διατήρηση των φυσικών θεμελίων της ζωής.

Η ηθική αρχή της αειφόρου ανάπτυξης είναι: Κάθε γενιά πρέπει να λύνει τα δικά της προβλήματα και δεν πρέπει να επιβαρύνει τις μελλοντικές γενιές. Οι πολέμιοι αυτής της αρχής διεξάγουν μια οικονομική και κοινωνική πολιτική της πίστωσης και αφήνουν τις μελλοντικές γενιές με αυξανόμενο δημόσιο χρέος. Το ίδιο ισχύει και όταν οι επενδύσεις για το οικονομικό μέλλον παραμελούνται και αντ’αυτού έρχεται στο προσκήνιο η ταχύτερη και ευκολότερη κατανάλωση.

2. Ποιότητα της ζωής

Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης είναι ζωτικής σημασίας και έχει απλή ουσία: καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους, τώρα και στο μέλλον. Όλοι πρέπει να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους - να μαθαίνουν, να εργάζονται, να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον εαυτό τους και τους άλλους. Και αυτό είναι ενσωματωμένο σε ένα δίκτυο κοινωνικών σχέσεων σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον.

Το υγιές περιβάλλον είναι μεγάλης σημασίας για την ποιότητα ζωής. Όμως, η ποιότητα ζωής σημαίνει και περισσότερα. Αυτή περιλαμβάνει την υγεία, τις ευκαιρίες για προσωπική ανάπτυξη, ικανοποιητική εργασία, αξιοπρεπή στέγαση, επαρκές εισόδημα και κοινωνική αναγνώριση. Περιλαμβάνει, επίσης, καλά σχολεία, καλή και ασφαλή πόλη, με ανεπτυγμένη πολιτιστική ζωή.

3. Κοινωνική συνοχή

Η κοινωνική διάσταση της αειφόρου ανάπτυξης χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα στοιχεία:

• την πρόληψη της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού,
• την πρόληψη της διαίρεσης της κοινωνίας σε νικητές και ηττημένους
• την ένταξη όλων των ομάδων του πληθυσμού στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Η πρόκληση για την κυβέρνηση είναι να εξασφαλίσει αρκετές ευκαιρίες κατάρτισης για νέες ή τροποποιημένες δραστηριότητες. Πρέπει επίσης να διασφαλίσει αποτελεσματικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

4. Διεθνής ευθύνη

Η ενοποίηση του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης ήταν η υπόσχεση των ανεπτυγμένων χωρών κατά τη Διάσκεψη του Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992. Η ενοποίηση των δύο στόχων σε διεθνές πλάνο χρησιμοποιείται ως βάση για την παγκόσμια στρατηγική για την αειφόρο ανάπτυξη. Για παράδειγμα, το καθαρό νερό και το γόνιμο έδαφος είναι η βάση για την οικονομική ανάπτυξη για πολλές αναπτυσσόμενες χώρες. Από την άλλη πλευρά, η φτώχεια και η έλλειψη οικονομικών εναλλακτικών λύσεων οδηγούν σε υπερεκμετάλλευση του εδάφους, η οποία παρατηρείται ως αποτέλεσμα σε αυτές τις χώρες.

Αρχή: κάθε γενιά πρέπει να λύσει τα δικά της προβλήματα και να μην επιβαρύνει την επόμενη γενιά. Θα πρέπει επίσης να αναλάβει τη φροντίδα για τα προβλέψιμα μελλοντικά προβλήματα. Αυτό ισχύει και για τη διατήρηση των φυσικών πόρων, την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και τα δημογραφικά προβλήματα.

Η διαχείριση της βιωσιμότητας σημαίνει καλύτερη χρήση των θεσμών ελέγχου, κατά την έννοια της αειφόρου ανάπτυξης. δεν είναι αρκετό να έχεις στόχους. Η βιωσιμότητα πρέπει πρώτα να διεξάγεται οργανωμένα, έτσι θα επικρατήσει στην πολιτική και στην κοινωνία.

Ο βασικός πόρος στο δρόμο από τη θεωρία στην πράξη είναι οι κανόνες για τη διαχείρισης της βιωσιμότητας. Ως συμπλήρωμα στην παραπάνω αρχή, υπάρχουν κανόνες για τους επιμέρους τομείς δράσης. Ο κανόνας για το περιβάλλον κανόνας είναι ότι οι πόροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο στο βαθμό που αυξάνονται ή αναγεννώνται. Οι δημόσιοι προϋπολογισμοί ασχολούνται με την ισότητα των γενεών. Πρέπει να αποτραπεί η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός.