2.3.3 Προστασία της ατμόσφαιρας και του διαστήματος

Η Σύμβαση για τη διασυνοριακή ατμοσφαιρική ρύπανση σε μεγάλες αποστάσεις, η οποία υπεγράφη το 1979, επιβάλλει μέτριες υποχρεώσεις στα κράτη. Το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος υποχρεώνει τα κράτη να μειώσουν σταδιακά τη χρήση χλωροφθορανθράκων (CFC) και να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο για τη χρήση των αλόνων (αλογονωμένων υδρογονανθράκων). Η Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία συστάθηκε βάσει αυτού του πρωτοκόλλου παρακολουθεί τη συμμόρ-φωση με τις υποχρεώσεις αυτές. Τα προβλήματα, τα οποία υπόκεινται στη Σύμβαση – Πλαίσιο για το κλίμα δεν υπόκεινται στο Πρωτόκολλο σχετικά με τα αέρια του θερμοκηπίου του Μόντρεαλ, και η ίδια η Σύμβαση έχει ως στόχο τη σταθεροποίηση των συγκεντρώσεων των αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα ως ένα επίπεδο στο οποίο θα μειωθούν οι επιπτώσεις της επικίνδυνης ανθρωπογενούς παρέμβασης στο κλίμα (άρθ. 2). Αναμένεται ότι οι ανεπτυγμένες χώρες και οι υπόλοιπες χώρες που αναφέρονται στο Παράρτημα Ι, ανάμεσα στα οποία είναι οι χώρες της Ανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης, θα μειώσουν τις εκπομπές τους, έτσι ώστε το συνολικό επίπεδο μετά τον υπολογισμό και της καθυστέρησης των αναπτυσσόμενων χωρών να μπορεί να επιστραφεί στο επίπεδο του 1990.

Η Σύμβαση - Πλαίσιο έχει επικυρωθεί στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα από όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Οι ενστάσεις κατά κανόνα απαγορεύονται (άρθρο 24). Αυτό αντιστοιχεί με τη φύση της Σύμβασης, ως μέρος ενός νέου δημοσίου νόμου, που αφορά το κοινό συμφέρον και τα κοινά προβλήματα της ανθρωπότητας (που αποτελούν τη λεγόμενη «κοινή ανησυχία της ανθρωπότητας»). Το Πρωτόκολλο του Κιότο, μέρος της Σύμβασης - Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) του 1997 ορίζει τις υποχρεώσεις για τη μείωση των εκπομπών των βιομηχανικών χωρών, αναφέροντας την υποχρέωση των κυβερνήσεων να χορηγούν άδειες για τις εκπομπές υπο τη μορφή ποσοστού των εκπομπών του 1990. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τα κράτη μέλη της έχουν ήδη επικυρώσει το Πρωτόκολλο, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν υπογράψει αλλά αρνούνται να το επικυρώσουν, γιατι φοβούνται τις συνέπειες για την εθνική οικονομία.

Το διεθνές δίκαιο στον τομέα του περιβάλλοντος υποβάλλεται σε δυναμική ανάπτυξη και υπόκειται σε μια σειρά από αρχές που είναι ειδικές για αυτόν τον τομέα.