2.3.1 Τα υδατορεύματα και οι λίμνες στο διεθνές δίκαιο στον τομέα του περιβάλλοντος

ΈΗ Σύμβαση για την προστασία και τη χρήση των διασυνοριακών υδατορευμάτων και των διεθνών λιμνών που έχει ήδη αναφερθεί αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος μέσω της εφαρμογής των κατευθυντήριων αρχών για την πρόληψη, την ευθύνη του παράγοντα (του ρυπαίνοντα) και τη δικαιοσύνη και την προστασία των δικαιωμάτων των μελλοντικών γενιών (άρθ. 2, παρ. 5), την αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων (Αρθ. 3) και τη δεσμευτική υποχρέωση για ευρύτερη συνεργασία (άρθρο 9 και τα επ.). Η Σύμβαση για το δικαίωμα χρήσης των διεθνών υδατορευμάτων για σκοπούς άλλους από την πλοήγηση, που εγκρίθηκε το 1997, βασίζεται στις αρχές της ισόρροπης («δίκαιης») συνετής χρήσης και διανομής, η οποία προϋποθέτει τη συνεργασία μεταξύ των κρατών, και πιο λεπτομερείς διατάξεις που διέπουν τις υποχρεώσεις συνεργασίας μεταξύ των κρατών, μαί με την αρχή που έχουν ήδη διατυπωθεί σε σχέση με την υπόθεση Trail Smelter Case για την αποφυγή πιο σοβαρών βλαβών. Σε αντίθεση με τις διατάξεις της Σύμβασης για την προστασία και χρήση των διασυνοριακών υδατορευμάτων και των διεθνών λιμνών, η αρχή της πρόληψης έχει ισχύ μόνο ως προς την εισαγωγή ξένων βιολογικών ειδών. Τα κράτη θα πρέπει να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την πρόληψη της εισαγωγής ξένων ή νέων ειδών στις διεθνείς υδάτινες οδούς, καθώς η παρέμβαση αυτή μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις για το οικοσύστημα (Άρθ. 22).

Ωστόσο, και οι δύο συμβάσεις αφορούν στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης η οποία ουσιαστικά σημαίνει χρήση στο πλαίσιο των δυνατοτήτων για την αποκατάσταση των ζημιών.