Ευρετήριο Άρθρου
4.2.1. Μέθοδοι εξυγίανσης in situ
Αυτές είναι οι τεχνολογίες βιοεξυγίανσης, οι οποίες εφαρμόζονται “επί τόπου”, χωρίς την αφαίρεση της μολυσμένης μάζας από τον αέρα, τα ύδατα ή το έδαφος. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτών των μεθόδων παρουσιάζονται στον Πίνακα 4.1. Οι πιο συχνές μέθοδοι in situ είναι οι εξής:
Βιοαερισμός
Ο βιοαερισμός περιλαμβάνει τη διοχέτευση αέρα και θρεπτικών ουσιών μέσω φρεατίων στο μολυσμένο έδαφος με στόχο την ενθάρρυνση της ανάπτυξης των αυτοχθόνων βακτηρίων. Αν η μόλυνση βρίσκεται βαθιά υπό την επιφάνεια, αυτή η μέθοδος μπορεί να είναι κατάλληλη για τον καθαρισμό του περιβάλλοντος. Κατά τον βιοαερισμό η ροή αέρα έχει χαμηλή ταχύτητα και παρέχεται μόνο αυτή η ποσότητα οξυγόνου, που είναι απαραίτητη για τη βιοεξυγίανση, περιορίζοντας ταυτόχρονα στο ελάχιστο την εξάτμιση και την εκπομπή ρύπων στην ατμόσφαιρα.
Βιοαποδόμηση
Η βιοαποδόμηση πραγματοποιείται με την παροχή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών μέσω διαλυμάτων σε νερό, τα οποία κυκλοφορούν στα μολυσμένα εδάφη ώστε να ενθαρρύνουν τους αυτόχθονους μικροοργανισμούς να αποδομήσουν τους διάφορους οργανικούς ρυπαντές. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται κυρίως σε μολυσμένα εδάφη και υπόγεια ύδατα.
Βιοδιασπορά
Αυτή η μέθοδος αποτελεί μια από τις τεχνολογίες in situ εξυγίανσης, οι οποίες χρησιμοποιούν τους αυτόχθονους οργανισμούς για την βιοαποδόμηση οργανικών συστατικών σε ορισμένο κορεσμένο έδαφος. Για την αύξηση της βιολογικής δραστηριότητας των αυτοχθόνων μικροοργανισμών, στην κορεσμένη ζώνη διοχετεύονται αέρας και θρεπτικές ουσίες. Η βιοδιασπορά εφαρμόζεται για τον καθαρισμό υπόγειων νερών και εδαφών, μολυσμένων με προϊόντα πετρελαίου. Η εύκολη και η φθηνή εγκατάσταση σημείων παροχής αέρα μικρής διαμέτρου εξασφαλίζει αρκετή ευελιξία κατά τον σχεδιασμό και την κατασκευή του συστήματος.
Βιοαύξηση
Αυτή η μέθοδος βασίζεται στην προσθήκη αυτοχθόνων ή ετεροχθόνων μικροοργανισμών στο μολυσμένο έδαφος. Ιδιαίτερα χρήσιμη σε εδάφη, μολυσμένα με ανόργανες ενώσεις.
Βιοδιέγερση
Η βιοδιέγερση είναι ένα είδος φυσικής εξυγίανσης που μπορεί να αυξήσει την αποδόμηση ενός ρυπαντή μέσω βελτιστοποίησης των συνθηκών – π.χ. με αερισμό, παροχή θρεπτικών ουσιών, ρύθμιση του рН και της θερμοκρασίας. Αυτή η μέθοδος βιοεξυγίανσης θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλη για τον καθαρισμό ρύπανσης εδαφών με πετρέλαιο, ενώ απαιτεί αξιολόγηση της φυσικής ικανότητας αποδόμησης της αυτόχθονης μικροπανίδας, καθώς και των παραμέτρων του περιβάλλοντος με σημασία για την κινητική της διαδικασίας in situ.
Πίνακας 4.1. Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των μεθόδων in situ
| Πλεονεκτήματα | Μειονεκτήματα |
|
• Δεν απαιτούν εκσκαφές και μεταφορά εδαφών – συνήθως χαμηλότερο κόστος • Δυνατότητα για την ταυτόχρονη επεξεργασία μεγάλου όγκου χωμάτων • Εκπομπή μικρότερης ποσότητας ρυπαντών σε σχέση με τις ex situ μεθόδους • Δημιουργία λιγότερης σκόνης • Υψηλότερη αποτελεσματικότητα σε αμμώδη (μη συμπυκνωμένα) εδάφη |
• Χαμηλότερη αποτελεσματικότητα σε αργίλους / περιβάλλοντα με πυκνά υπεδάφη – αδυναμία ομογενούς κατανομής του οξυγόνου στο χώρο • Αργότερη επίτευξη των στόχων καθαρισμού σε ορισμένες περιπτώσεις (Οι δύσκολα αποδομήσιμοι ρύποι απαιτούν χρόνια) • Δυσκολότερη διαχείριση σε ορισμένες περιπτώσεις (σε σχέση με τις ex situ μεθόδους) • Παρατηρούνται εποχιακές διακυμάνσεις στην μικροβιακή δραστηριότητα • Οι χώροι υπό επεξεργασία εκτίθενται άμεσα στις συνθήκες του περιβάλλοντος όπως θερμοκρασία, διαθεσιμότητα οξυγόνου κλπ. • Δυσκολίες υπάρχουν στην παροχή συμπληρωμάτων κατά την επεξεργασία, όπως π.χ. θρεπτικές ουσίες, επιφανειοδραστικές ουσίες, οξυγόνο κ.α. • Η διαδικασία είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα. |
